Een junkie in maatpak
‘Jij weet het altijd zo raak te zeggen, Marjo,’ zeggen mijn klanten.
‘Ik hoor jóu niet, ik hoor een coach,’ zegt mijn partner.
En toen werd het stil. Oef. Woorden kwamen ook niet.
Hij had gelijk.
Mijn woorden waren scherp, het inzicht was kloppend en mijn reflectie had ik paraat. Maar mijn lichaam was niet écht thuis. Ik stond nog aan. Niet alleen mentaal, maar in mijn hele systeem. Mijn zenuwstelsel in standje alert en mijn aandacht als een radar.
Ik zeg weleens: sinds ik voor mezelf werk, voelt het alsof ik nooit meer hoef te werken.
Maar ik begin dat anders te zien. Ik had mijn oude patroon gewoon een nieuw jasje gegeven. Ik verwarde geïnspireerd raken en willen creëren met nooit meer uit mogen.
En ja, daar zit ook de onzekerheid bij van het alles thuis alleen doen (co-ouderschap), voldoende inkomen genereren en de boel op orde hebben. En hoewel ik mij nog geen dag werkelijk zorgen heb hoeven maken over al deze zaken, spookt het als een dolle mina door mij heen.
Veel ondernemers herkennen dit niet als probleem. Het voelt als betrokkenheid. Als verantwoordelijkheid. Als leiderschap. Als kansen zien.
‘Keep the spirit alive,’ zeggen we dan.
Maar wat er vaak onder zit, is iets ouds. Een oud patroon in je systeem: opletten loont. Aan staan is veilig. Aan staan voorkomt gedoe. Aan staan houdt je geliefd, nodig, relevant.
En dan krijg je die petten. Niet als rollen, maar als harnassen.
De coach-pet.
De ondernemerspet.
De directeurspet.
De HR-pet.
Functioneel, krachtig en zelfs indrukwekkend. Maar tegelijk ook zwaar. Want elke pet vraagt spanning. Een subtiele aanspanning in je kaken, je buik, je schouders. Een micro controle die je nauwelijks nog opmerkt, omdat het standje normaal is geworden.
Vervolgens neem je die petten mee naar de keukentafel, je kinderen, je relatie, je avond en naar je bed. Ik durf nu te zeggen: dan leef je niet, je functioneert.
Altijd aan staan is geen visie, het is een reflex. Een reflex die ooit ergens logisch was. Misschien in je gezin van herkomst, waar je feilloos aanvoelde wat er nodig was. Misschien in een systeem waar jij de sfeer droeg, de harmonie bewaakte, de gaten dichtliep. Misschien was jouw “aan” de manier waarop je erbij hoorde.
Systemisch gezien is dit vaak een vorm van loyaliteit: jij blijft wakker, zodat het systeem niet omvalt. Jij blijft scherp, zodat er geen pijn hoeft te landen. Jij blijft beschikbaar, zodat niemand jou hoeft te missen, of jij niemand hoeft te missen.
En je zenuwstelsel? Dat leert: doorgaan geeft controle, ook een kick en het levert bestaansrecht op.
Jouw ‘aan’ staan is eigenlijk een junkie in maatpak.
In je werk is scherpte nodig. Aanwezigheid. Focus. Zien wat er speelt. Dat is je vak, je talent en je kracht.
Je privéleven is geen sessie.
Je relatie is geen intake. En je avond heeft geen strategie nodig.
In je privéleven mag je zakken. In je bekken, in je adem, in je huid. Je hoeft niets te fixen, niets te dragen, niets te lezen tussen de regels. Je mag gewoon zijn.
Ik moest leren dat inspiratie niet betekent dat je altijd openstaat.
Dat bewustzijn niet betekent dat je alles moet voelen.
En dat leiderschap óók betekent dat je uit mag.
Belichaming is voor mij: kunnen schakelen. Niet alleen snappen wat er gebeurt, maar het kunnen laten landen in je lijf en voelen.
Luisteren, zonder te zoeken of op te willen lossen. Aanwezig zijn, zonder te sturen.
Gewoon mens. Gewoon leven.
En het mooie is: mijn werk is er niet minder van geworden, het is beter geworden. Omdat ik nu kies wanneer ik aan ga. Vol. Helder. Met intentie.
En privé wordt het zachter, speelser, echter. Alsof er een jas van me af is gevallen die ik al jaren droeg zonder te weten dat hij knelde.
Dus ik vraag het ook aan jou:
Waar sta jij nog aan, terwijl je allang thuis bent?
En wie hoort jouw omgeving dan eigenlijk, jou, of jouw systeem in overlevingsstand?
Enne: alles van dit is heel menselijk he. Vraag jezelf alleen wel af of het nog nodig is. Wie ben jij als je geen ‘junkie’ bent?
Hi, ik ben Marjo.
Echte groei ontstaat niet door nóg meer te weten of te begrijpen, maar door radicaal aanwezig te zijn bij jezelf juíst als het ongemakkelijk, verwarrend of pijnlijk is. Ik begeleid mensen die hun patronen willen doorzien, verantwoordelijkheid willen nemen voor hun leven en alles willen voelen, ervaren en belichamen zonder ook maar iets uit de weg te gaan.
Ik ben nieuwsgierig naar wat er in jou leeft, wat je lichaam voelt en wat je ziel je te vertellen heeft.
In mijn praktijk ontrafelen we samen alles wat jou klein houdt of tegenhoudt. We doorbreken oude patronen en koesteren wat kwetsbaar is, zodat jij weer voluit kunt leven, stromen en bruisen met alles wat je bent.
Durf jij jezelf écht te ontmoeten?
Je bent welkom.
